نژاد سگ شیتزو (Shih Tzu)

نژاد شیتزو با وجود جثه‌ی کوچک و ظریف خود، سگی خارق‌العاده و شگفت‌انگیز است که همواره توجه بسیاری از علاقه‌مندان به دنیای حیوانات خانگی را به خود جلب می‌کند. این نژاد که در نگاه اول ممکن است صرفاً یک سگ عروسکی به نظر برسد، شخصیتی فراتر از ظاهر خود دارد. یال بلند و ابریشمی این سگ، که یادآور روزگاران گذشته و وظیفه‌ی او به عنوان نگهبان معبد است، روحیه‌ای بازیگوش و سرزنده را در خود پنهان کرده است. شیتزو سگی است که اراده‌ای قوی دارد، می‌داند چه می‌خواهد و به عنوان یک همدم وفادار برای بسیاری از دوستداران سگ در سراسر جهان شناخته می‌شود. در این مقاله، به بررسی عمیق و همه‌جانبه‌ی این نژاد، از تاریخچه‌ی پرفراز و نشیبش در صومعه‌های تبت تا نکات دقیق نگهداری، تغذیه و سلامت آن می‌پردازیم تا راهنمایی کامل برای کسانی باشد که قصد دارند این "شیر کوچک" را به خانواده خود اضافه کنند.

 

هنگامی که به یک شیتزو نگاه می‌کنید، اولین ویژگی که به‌طور خاص جلب توجه می‌کند، پوشش موی بسیار چشمگیر و تجملاتی آن است. این ویژگی زمانی برجسته‌تر می‌شود که قد کوتاه این حیوان را در نظر بگیریم؛ ارتفاع شیتزو به‌طور تقریبی تنها ۲۷ سانتی‌متر است، اما حجم موهای او باعث می‌شود بزرگ‌تر و باوقارتر به نظر برسد. وزن این سگ‌ها معمولاً تا ۷.۵ کیلوگرم می‌رسد که آن‌ها را در دسته‌ی سگ‌های کوچک قرار می‌دهد. با این حال، آنچه شیتزو را از سایر سگ‌های کوچک متمایز می‌کند، موهای بلند و روان اوست که با یک پوشش زیرین (Undercoat) فراوان و متراکم همراه شده است. این پوشش دو لایه نه‌تنها زیبایی بصری خاصی به سگ می‌بخشد، بلکه نیازمند مراقبت‌های ویژه‌ای نیز هست.

 

تنوع رنگی در نژاد شیتزو بسیار بالاست و این سگ‌ها در تمام رنگ‌ها دیده می‌شوند. یکی از اقدامات رایج در میان صاحبان شیتزو برای مدیریت این حجم از مو، بستن موهای بالای سر سگ است. اغلب موهای بخش بالایی سر (Topknot) با کش یا روبان بسته می‌شود یا کوتاه می‌گردد؛ دلیل اصلی این کار این است که به این «سگ‌های شیرنشان» دیدی بدون مانع بدهند تا موها جلوی چشمانشان را نگیرد. در میان این خرمن مو، گوش‌های افتاده‌ی شیتزو قرار دارند که معمولاً زیر خز مخملی و پرپشت پنهان شده‌اند و به سختی قابل مشاهده هستند. ساختار دم این سگ کوچک نیز منحصر‌به‌فرد است و با کمی خمیدگی زیبا روی پشت حیوان قرار می‌گیرد که به تعادل ظاهری او کمک می‌کند. نکته‌ی جالب در توصیفات استاندارد نژادی شیتزو این است که به‌طور مرتب بر «رفتار متکبرانه» (Arrogant demeanour) آن‌ها تأکید می‌شود؛ ویژگی‌ای که ناشی از نوع راه رفتن و بالا نگه داشتن سر در این نژاد است.

 

شیتزو تاریخچه‌ای بسیار پرحادثه و غنی دارد که ریشه در فرهنگ و مذهب شرق آسیا دوانده است. اجداد این سگ‌ها جایگاه ویژه‌ای نزد راهبان صومعه‌های تبت داشتند و راهبان آن‌ها را «شیرهای کوچک بودا» می‌نامیدند. بر اساس افسانه‌های کهن، بودا همواره توسط سگ‌های کوچکی احاطه شده بود که قدرتی جادویی داشتند و می‌توانستند در لحظات خطر تغییر شکل داده و به شیر تبدیل شوند. این باور اساطیری باعث شد تا راهبان تبتی این سگ‌های کوچک را به عنوان سگ‌های معبد پرورش دهند تا وظیفه‌ی نگهبانی از مکان‌های مقدس را بر عهده بگیرند. در انجام این وظیفه خطیر، شنوایی فوق‌العاده‌ی شیتزوها – که حتی در مقایسه با سایر سگ‌ها نیز بسیار برجسته و کارآمد است – به عنوان یک مزیت واقعی و حیاتی برای آن‌ها عمل می‌کرد و به آن‌ها اجازه می‌داد کوچکترین صداها را تشخیص دهند.

 

شیتزو تنها نژادی نیست که از دل این معابد بیرون آمده است؛ نژادهای دیگری مانند تریر تبتی، لهاسا آپسو و پکینز نیز به همراه شیتزو از همین گروه حیوانات معبد پدید آمدند و ریشه‌های مشترکی دارند. جالب است بدانید که نام‌های «شیتزو» و «لهاسا آپسو» هر دو ادای احترامی به پیشینه‌ی شیرنشان آن‌ها هستند. هر دو نام در ترجمه به معنای «سگ شیرنشان» می‌باشند، با این تفاوت که واژه‌ی «شیتزو» ریشه‌ی چینی دارد، در حالی که «لهاسا آپسو» واژه‌ای تبتی است. مسیر تاریخی شیتزو زمانی تغییر کرد که این سگ‌های کوچک معبد، احتمالاً در قرن هفدهم، به عنوان خراج و پیشکش به دربار امپراتور چین فرستاده شدند. در دربار چین، آن‌ها دیگر نگهبان معبد نبودند، بلکه به عنوان سگ‌های لوکس، کاریزماتیک و اشرافی به پرورش خود ادامه دادند و محبوبیت زیادی در میان درباریان یافتند.

 

تاریخ ورود شیتزو به غرب نسبتاً متأخر است. کشور چین تا اوایل قرن بیستم اجازه‌ی خروج این سگ‌ها را صادر نمی‌کرد و صادرات آن‌ها ممنوع بود. تنها پس از برداشته شدن این محدودیت‌ها بود که اولین نمونه‌های شیتزو توانستند به اروپا و ایالات متحده آمریکا راه پیدا کنند. در بریتانیا، این نژاد سرانجام در سال ۱۹۲۹ به عنوان یک نژاد مستقل و مجزا به رسمیت شناخته شد. با این حال، تاریخ شیتزو در سرزمین مادری‌اش پایان خوشی نداشت. با روی کار آمدن کمونیسم در چین در سال ۱۹۴۹ و تغییرات ایدئولوژیک، بسیاری از شیتزوها دچار سرنوشتی غم‌انگیز شدند. در آن دوران، این سگ‌ها به عنوان نماد اشرافیت و موجوداتی «بی‌فایده» تلقی شده و متأسفانه کشتار شدند. این واقعه منجر به پایان تلاش‌های پرورش شیتزو در چین شد و در نتیجه، مرکز ثقل پرورش و حفظ این نژاد به دنیای غرب منتقل گردید و اگر تلاش پرورش‌دهندگان غربی نبود، شاید این نژاد منقرض می‌شد.

 

این «سگ‌های شیرنشان کوچک» با خلق‌وهویی بسیار سرزنده و پرانرژی مشخص می‌شوند که آن‌ها را به همدمی جذاب تبدیل می‌کند. برخلاف برخی نژادهای کوچک که ممکن است ترسو یا عصبی باشند، شیتزوها به ندرت دچار عصبیت می‌شوند. این نگهبانان سابق معبد، طبیعتی باز و دوستانه دارند و نسبت به انسان‌ها و سایر حیوانات، از جمله سگ‌های دیگر، با مهربانی برخورد می‌کنند. این ویژگی باعث می‌شود آن‌ها گزینه‌ی مناسبی برای خانواده‌هایی باشند که حیوانات خانگی دیگری نیز دارند. با این حال، شخصیت شیتزو لایه‌های عمیق‌تری نیز دارد که باید درک شود.

با وجود بازیگوشی و طبیعت اجتماعی، شیتزوها به‌طور مرتب حسی از استقلال را از خود نشان می‌دهند که گاهی اوقات توسط ناآگاهان به عنوان غرور یا تکبر تعبیر می‌شود. در واقع، در اینجا بخشی از ویژگی «شیر» بودن در شخصیت آن‌ها نمایان می‌شود. حتی می‌توان گفت در برخی موارد، شیتزوها از نظر رفتاری بیشتر شبیه گربه‌ها به نظر می‌رسند تا سگ‌ها؛ زیرا هرگونه فرمانبرداری محض و تسلیم بی‌چون‌وهوا برایشان کاملاً نفرت‌انگیز و غیرقابل‌قبول است. آن‌ها دوست دارند شریک شما باشند، نه زیردست شما. با این همه، حس شوخ‌طبعی ذاتی و بامزگی آن‌ها، این تکبر ظاهری را کاملاً جبران می‌کند. شیتزوها تقریباً همیشه باعث شادی و خنده‌ی صاحبان خود می‌شوند و حضورشان در خانه منبع نشاط است. اگر صاحب سگ کمی دانش و مهارت در مورد روانشناسی سگ‌ها داشته باشد، آموزش و تربیت آن‌ها نیز مشکلی ایجاد نخواهد کرد و می‌توان تعادلی بین استقلال و اطاعت آن‌ها ایجاد نمود.

 

آگاهی از وضعیت سلامتی شیتزو برای هر مالکی ضروری است، زیرا ساختار بدنی خاص آن‌ها مستلزم مراقبت‌های ویژه است. شایع‌ترین و مهم‌ترین مشکلات سلامتی در میان شیتزوها مربوط به آناتومی صورت آن‌ها، به‌ویژه بینی کوتاه است که منجر به مشکلات تنفسی و چشمی می‌شود. عامل اصلی این مشکلات پدیده‌ای به نام «براکی‌سفالی» (Brachycephaly) یا تغییر شکل جمجمه است. این وضعیت بر اثر پرورش گزینشی توسط انسان‌ها در طول سالیان متمادی ایجاد شده و منجر به کوتاه و پهن شدن بیش از حد جمجمه سگ شده است. اگر به ساختار جمجمه‌ی گرگ (به عنوان جد تمام سگ‌ها) نگاه کنید و آن را با جمجمه‌ی یک شیتزو مقایسه نمایید، این تغییر فرم غیرطبیعی کاملاً آشکار می‌شود.

 

به دلیل همین فشردگی جمجمه و کوتاه بودن پوزه، شیتزوها به‌طور مرتب از تنگی مجاری تنفسی فوقانی رنج می‌برند که می‌تواند تنفس را برای آن‌ها دشوار کند، به‌ویژه در هنگام فعالیت زیاد یا گرمای هوا. علاوه بر مشکلات تنفسی، مجاری اشکی آن‌ها نیز به دلیل فرم صورت حساس‌تر است و مستعد مشکلات چشمی و ریزش اشک بیش از حد می‌باشند. بنابراین، مسئولیت سنگینی بر دوش کسانی است که قصد خرید توله شیتزو را دارند؛ خریداران باید فقط پرورش‌دهندگانی را انتخاب کنند که سلامت استاندارد نژاد شیتزو را در اولویت قرار داده و هنگام انتخاب والدین برای جفت‌گیری، از سگ‌هایی استفاده می‌کنند که مشکلات تنفسی حاد نداشته باشند. پرورش باکفایت و مسئولانه، بهترین راه پیشگیری از این بیماری‌های مادرزادی است.

 

نکته‌ی مهم دیگر در مورد سلامتی شیتزو، عدم تحمل گرماست. این نژاد به دلیل پوشش موی انبوه و همچنین سیستم تنفسی خاص خود، اصلاً طرفدار گرمای شدید نیست و نمی‌تواند دمای بدن خود را در هوای گرم به راحتی تنظیم کند. بنابراین، صاحبان شیتزو باید برنامه‌ی پیاده‌روی‌های طولانی را در فصل تابستان به گونه‌ای تنظیم کنند که در ساعات خنک روز، یعنی اوایل صبح یا اواخر عصر انجام شود تا از گرمازدگی حیوان جلوگیری شود. با رعایت این نکات و مراقبت صحیح، یک شیتزو می‌تواند عمر طولانی داشته باشد و حتی تا ۱۶ سال زندگی کند.

تغذیه نقش کلیدی در سلامت و طول عمر شیتزو ایفا می‌کند. رژیم غذایی ایده‌آل برای این نژاد، غذایی است که عمدتاً از گوشت تشکیل شده و فاقد غلات (Grain-free) باشد. سیستم گوارش سگ‌ها برای پردازش پروتئین‌های حیوانی طراحی شده و حذف غلات می‌تواند به جلوگیری از آلرژی‌ها و مشکلات گوارشی کمک کند. اگر تصمیم دارید از غذای خشک برای تغذیه سگ خود استفاده کنید، باید دقت ویژه‌ای داشته باشید تا اطمینان حاصل کنید سگتان همواره آب کافی و تازه در دسترس دارد و به اندازه کافی می‌نوشد، زیرا غذای خشک رطوبت کمی دارد.

 

امروزه غذاهای خشک مخصوصی در بازار وجود دارد که برای نیازهای سگ‌های کوچک و حتی به‌طور اختصاصی برای نژاد شیتزو فرموله شده‌اند. برای مثال، شکل و اندازه بیسکویت‌های این غذاها متناسب با دهان و فک کوچک شیتزو طراحی شده تا جویدن را برای آن‌ها آسان‌تر کند. با این حال، صرف‌نظر از برند یا نوع غذا، باید قطعاً مطمئن شوید که «گوشت» در صدر لیست مواد تشکیل‌دهنده قرار دارد و پرکننده‌های بی‌ارزش جایگزین آن نشده‌اند.

 

مراقبت‌های دندانی نیز بخشی از تغذیه و سلامت دهان است. از آنجا که سگ‌های کوچک مانند شیتزو دارای فک‌های کوچکی هستند، دندان‌های آن‌ها به‌صورت فشرده در کنار هم قرار گرفته‌اند. این فشردگی باعث می‌شود که آن‌ها بیشتر مستعد تشکیل پلاک و جرم دندان باشند. برای مقابله با این مشکل، باید به‌طور مرتب به آن‌ها تشویقی‌های مخصوص بهداشت دندان بدهید. علاوه بر این، تمیز کردن دندان‌های سگ با خمیردندان مخصوص سگ و انگشتتان یا مسواک انگشتی، روشی بسیار مؤثر است. اگر سگ را از دوران تولگی به این کار عادت دهید، مقاومت نکرده و این کار کاملاً امکان‌پذیر خواهد بود. همچنین استفاده از تکه‌های کوچک گوشت گاو نیز می‌تواند به عنوان یک روش طبیعی برای تمیز نگه داشتن دندان‌ها و تشویق به جویدن عمل کند.

 

 

ظاهر باشکوه شیتزو فریبنده نیست و حفظ آن نیازمند تلاش واقعی است. وقتی صحبت از خز روان و بلند شیتزو می‌شود، باید بدانید که نظافت آن کار زیادی می‌طلبد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. صاحبان سگ‌های خانگی که قصد شرکت در نمایشگاه‌های زیبایی را ندارند، می‌توانند با کوتاه کردن منظم موهای شیتزو، فرآیند نظافت را برای خود و سگشان بسیار آسان‌تر کنند. مدل‌های موی کوتاه (مانند مدل پاپی کات) نه‌تنها نگهداری را ساده‌تر می‌کند، بلکه به سگ اجازه می‌دهد با آزادی بیشتری در جنگل‌ها، پارک‌ها و حتی جویبارها جست‌وجو و بازی کند بدون اینکه نگران گیر کردن موها باشد. اما این رویکرد برای سگ‌های نمایشی (Show dogs) امکان‌پذیر نیست، زیرا کوتاه کردن مو می‌تواند پوشش باشکوه و استاندارد آن‌ها را خراب کند و امتیاز منفی داشته باشد.

 

صرف‌نظر از بلندی مو، موهای بلند شیتزو باید مرتباً کوتاه و مرتب شوند تا روی زمین کشیده نشوند و آلودگی جذب نکنند. علاوه بر این، کوتاه کردن موهای اطراف چشم یا بستن آن‌ها در بالای سر بسیار حیاتی است؛ زیرا این کار تضمین می‌کند که یال شیر کوچک دید او را مسدود نکند. همچنین، ورود موها به داخل چشم می‌تواند منجر به تحریک چشم، عفونت و مشکلات قرنیه شود که با توجه به چشمان حساس شیتزو، موضوعی جدی است.

 

برس کشیدن دقیق و عمیق باید حداقل هفته‌ای یک بار انجام شود. شانه‌کشی نیز باید حتماً در برنامه نظافت باشد تا از نمدی شدن و گره خوردن خز جلوگیری شود. نواحی خاصی از بدن شیتزو مانند داخل پاها، زیر بغل و نواحی پشت گوش‌ها به‌ویژه مستعد گره خوردن هستند و نیاز به توجه بیشتر دارند. آموزش پذیری برای نظافت از اهمیت بالایی برخوردار است؛ شما باید از دوران تولگی سگ را به جلسات نظافت دقیق عادت دهید تا به شما اجازه دهد تمام تارهای مو را شانه کنید بدون اینکه بی‌قراری کند. برای دسترسی به برخی نواحی دشوار، مهم است که شیتزو یاد بگیرد مدتی صبورانه به پهلو بخوابد تا شما کار خود را انجام دهید.

بررسی روزانه خز سگ نیز ضروری است. پس از هر پیاده‌روی، باید بدن سگ را برای وجود شاخ و برگ، خار یا آلودگی‌هایی که ممکن است در موهای بلند گیر کرده باشد، بررسی کنید. چک کردن انگل‌های خارجی نیز باید یک رویداد منظم باشد، به‌ویژه که مهمانان ناخواسته‌ای مانند کنه‌ها و کک‌ها می‌توانند مدت‌ها زیر پوشش مخملی و متراکم شیتزو پنهان بمانند و از دید شما دور باشند. در مورد حمام کردن، زمانی که آلودگی‌های بیرون با برس کشیدن پاک نمی‌شوند، باید سگ را بشویید. برای این کار بهتر است از شامپوی مخصوص سگ‌های مو بلند استفاده کنید تا لطافت مو حفظ شود. خبر خوب این است که یک مزیت بزرگ خز لذیذ شیتزو این است که ریزش موی آن بسیار کم است یا اصلاً ریزش ندارد که برای نظافت خانه نکته مثبتی محسوب می‌شود.

 

 

آموزش شیتزو تجربه‌ای است که ترکیبی از آسانی و چالش را به همراه دارد. شیتزوها ذاتاً سگ‌هایی مطیع (Docile) و بازیگوش هستند که این ویژگی‌ها می‌تواند فرآیند آموزش را بسیار آسان‌تر و لذت‌بخش‌تر کند. آن‌ها دوست دارند صاحبان خود را خوشحال کنند. با این حال، لجبازی ذاتی آن‌ها گاهی می‌تواند چالش‌برانگیز باشد و روند آموزش را کند نماید. بنابراین، کلید موفقیت در تربیت شیتزو، داشتن «ثبات همراه با محبت» است. اگر شما از قوانین تعیین‌شده منحرف شوید یا گاهی سخت‌گیر و گاهی آسان‌گیر باشید، شیتزوی باهوش اما لجباز متوجه این ضعف شده و سعی می‌کند از موقعیت سوءاستفاده کند.

 

بسیاری از اعضای این نژاد هوش هیجانی بالایی دارند و می‌دانند چگونه از ظاهر بامزه و فریبنده‌ی خود به نفع خودشان استفاده کنند. آن‌ها سعی می‌کنند با ناله کردن، تنه زدن یا نشان دادن آن «چشم‌های مظلوم سگی» معروف، احساسات صاحب خود را تحریک کرده و به اهداف خود (مانند گرفتن غذای بیشتر یا رفتن روی مبل) برسند. بهترین استراتژی تربیتی این است که از همان دوران تولگی این نمایش‌ها و مظلوم‌نمایی‌ها را نادیده بگیرید. با این کار برایشان روشن می‌کنید که چنین روش‌های دستکاری‌کننده‌ای به نتیجه مطلوب نمی‌رسد و تنها رفتار خوب پاداش دارد.

 

اجتماعی‌سازی (Socialization) نیز بخش مهمی از تربیت شیتزو است. شما می‌توانید با شرکت منظم در کلاس‌های آموزشی یا مدارس سگ، فرصت‌های اجتماعی شدن عالی را به شیتزوی خود ارائه دهید. در این محیط‌ها، آن‌ها یاد می‌گیرند که چگونه با سگ‌های دیگر در هر اندازه‌ای (حتی سگ‌های بسیار بزرگتر از خودشان) به آرامی و با اعتمادبه‌نفس برخورد کنند. این موضوع به‌ویژه برای شیتزوهای نر اهمیت دارد، زیرا اگر به عنوان توله به اندازه کافی اجتماعی نشوند، ممکن است در بزرگسالی تمایل به سلطه‌گری (Domineering) و رفتارهای پرخاشگرانه نسبت به سایر سگ‌ها داشته باشند.

 

نباید اجازه دهید جثه کوچک شیتزو شما را فریب دهد و تصور کنید که آن‌ها سگ‌های تنبلی هستند. شیتزوها عاشق بازی کردن و رفتن به پیاده‌روی‌های طولانی هستند و این اشتیاق را اغلب تا سنین پیری حفظ می‌کنند. علاوه بر پیاده‌روی، این سگ‌های شیرنشان کوچک اغلب طرفداران بزرگ آب هستند. آن‌ها علاقه خاصی به چاله‌های آب و گل‌آلود دارند و عاشق غلت زدن در آن‌ها هستند که البته ممکن است برای صاحبانشان که نگران نظافت هستند، چالش‌برانگیز باشد. با وجود جثه کوچک، آن‌ها معمولاً سگ‌های «سیب‌زمینی روی مبل» (Couch potatoes) نیستند و نیاز به تخلیه انرژی دارند، هرچند مطمئناً از نوازش‌های دنج و استراحت در بعدازظهر بسیار لذت می‌برند و همراهان خوبی برای استراحت هستند.

 

شیتزوها عاشق کاوش در فضای باز هستند و حس کنجکاوی قوی دارند. با این حال، این ویژگی برای سگ‌های نمایشی که باید موهایشان را سالم نگه دارند دشوار است، زیرا آن‌ها تمایل دارند در هر بوته‌ای که آن‌ها را وسوسه می‌کند سرک بکشند و گیر کنند. شیتزوهای آموزش‌دیده حتی پتانسیل همراهی در فعالیت‌های خاص‌تر را دارند؛ برای مثال، آن‌ها می‌توانند دوستداران اسب را در سواری‌های کوتاه همراهی کنند.

 

یکی دیگر از زمینه‌های فعالیت که شیتزوها در آن می‌درخشند، کار داوطلبانه است. اگر دوست دارید در فعالیت‌های اجتماعی با سگ خود شرکت کنید، دنیای جدیدی از امکانات وجود دارد: شیتزوها عموماً برای تبدیل شدن به سگ‌های درمانگر (Therapy dogs) بسیار مناسب هستند. ترکیب ظاهر «بامزه» و عروسکی آن‌ها با شخصیت آرام، باز و دوستانه‌شان، آن‌ها را به سگ‌های ملاقات‌کننده عالی برای محیط‌هایی مانند بیمارستان‌ها، پرورشگاه‌ها یا خانه‌های سالمندان تبدیل می‌کند. حضور آن‌ها می‌تواند باعث کاهش استرس و ایجاد شادی در بیماران و سالمندان شود، البته به شرطی که آموزش‌های لازم و تست‌های شخصیتی مناسب را با موفقیت گذرانده باشند.

 

تصمیم‌گیری برای آوردن یک شیتزو به خانه نیازمند بررسی دقیق سبک زندگی شماست. شیتزوها برای خانواده‌های فعال و همچنین افراد مجردی که دوست دارند با سگ خود بیرون بروند و وقت بگذرانند، گزینه بسیار مناسبی هستند. آن‌ها همچنین برای افراد مبتدی که تجربه قبلی نگهداری از سگ را ندارند نیز مناسب هستند، مشروط بر اینکه این افراد از قبل درباره فرآیند نظافت زمان‌بر این نژاد تحقیق کرده باشند و آمادگی ذهنی و عملی برای اختصاص دادن زمان منظم به برس‌کشی و مراقبت را داشته باشند.

 

از نظر محل زندگی، شیتزوها انعطاف‌پذیر هستند. اگرچه آن‌ها در آپارتمان‌های شهری کاملاً راحت هستند و خود را با فضای کوچک وفق می‌دهند، اما طبیعتاً عاشق باغ‌های محصور و فضای باز نیز می‌باشند. اگر مستأجر هستید، باید پیش از هر اقدامی تأیید کتبی صاحب‌خانه را برای نگهداری سگ دریافت کنید تا در آینده دچار مشکل نشوید.

 

یک باور غلط رایج درباره شیتزو وجود دارد که باید اصلاح شود. گاهی گفته می‌شود که شیتزوها سگ‌های ایده‌آلی برای افراد مبتلا به آلرژی هستند زیرا موی آن‌ها نمی‌ریزد. با این حال، این ادعا لزوماً و همیشه درست نیست. واقعیت علمی این است که افراد مبتلا به آلرژی معمولاً به خود موی سگ واکنش نشان نمی‌دهند، بلکه به پروتئین‌های موجود در بزاق و پوسته‌های بدن (شوره) سگ حساسیت دارند. بنابراین، حتی سگی که ریزش مو ندارد هم می‌تواند باعث آلرژی شود. پیش از ورود شیتزو به خانه، باید مطمئن شوید که هیچ‌کس در خانواده آلرژی ندارد تا مجبور به واگذاری سگ نشوید.

 

تعهد زمانی و مالی نیز فاکتور مهمی است. در مورد مو، باید قطعاً دید بلندمدتی درباره ترتیبات نظافت داشته باشید. همچنین باید بدانید که یک توله شیتزو ممکن است تا ۱۷ سال عمر کند و در تمام این سال‌ها به فعالیت، توجه و نظافت روزانه نیاز دارد. همچنین باید از قبل مشخص کنید که در شرایط اضطراری مانند بیماری خودتان یا رفتن به تعطیلات چه برنامه‌ای دارید. اگر بردن سگ به تعطیلات یک گزینه است، بهتر است از مراحل اولیه به دنبال هتل‌ها و گزینه‌های سفر مناسب باشید و به یاد داشته باشید که شیتزو طرفدار هوای گرم نیست. هزینه‌های نگهداری نیز شامل تجهیزات اولیه (کاسه، قلاده، باکس، ابزار نظافت)، هزینه‌های جاری (غذای باکیفیت، اسباب‌بازی، آرایشگاه، مالیات یا بیمه) و هزینه‌های درمانی (چکاپ، واکسن و بیماری‌های غیرمنتظره) است که باید بودجه‌بندی شود.

 

شیتزو نژادی است که ترکیبی منحصربه‌فرد از وقار یک شیر، استقلال یک گربه و وفاداری یک سگ را در خود دارد. این سگ‌های کوچک با تاریخچه‌ای غنی از معابد تبت تا خانه‌های مدرن امروزی، همدم‌هایی فوق‌العاده برای افرادی هستند که حاضرند زمان و محبت کافی را، به‌ویژه برای رسیدگی به نظافت و سلامت آن‌ها، اختصاص دهند. شیتزو می‌تواند همبازی شادی برای کودکان، همدمی آرام برای روزهای تنهایی و همراهی دوست‌داشتنی با ظاهری اشرافی باشد؛ به شرط آن‌که از منابع معتبر تهیه شود و نیازهای بهداشتی و سلامتی‌اش به‌صورت جدی مورد توجه قرار گیرد.

در این مسیر، انتخاب غذای مناسب، محصولات بهداشتی باکیفیت و لوازم مراقبتی استاندارد نقش مهمی در کیفیت زندگی شیتزو دارد. پت‌شاپ آنلاین مانل پت با تمرکز بر تغذیه اصولی و محصولات تخصصی سگ‌ها، می‌تواند همراهی مطمئن برای نگهداری سالم و آگاهانه از این نژاد دوست‌داشتنی باشد.